Ξαφνικά Πέρσι Το Καλοκαίρι

Βιογραφικό και εργογραφικό σημείωμα :

Ο Τέννεσυ Ουίλλιαμς γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1911, Κυριακή των Βαΐων, στο Κολόμπους του Μισσισιπή με πρώτο όνομα Τόμας Λάνιερ Ουίλλιαμς. Η μητέρα του Εντουίνα ήταν κόρη ιερέα και ο πατέρας του Κορνήλιος Κόφφιν Ουίλλιαμς ήταν πωλητής μιας εταιρείας παπουτσιών. Πέρασε τα οχτώ πρώτα χρόνια της ζωής του με την μητέρα του και την αδερφή του Ρόουζ. Υπέφερε από διάφορες παιδικές αρρώστιες, ήταν παραχαϊδεμένος, αρκετά ντελικάτος και ευαίσθητος και έγινε υποχόνδριος. Δεν έπαιζε με τους συνομήλικούς του, αλλά μόνο με την αδερφή του και διάβαζε πολύ. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Μισσούρι το 1929 στην Κολούμπια και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις (1936), όπου υπήρχε και μία θεατρική ομάδα με το όνομα «Mummers of Saint Louis». Εκεί παρουσιάστηκαν και τα πρώτα του έργα, «Κεριά στον ήλιο» και ο «Φυγάς». Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αίσα το 1938. Η αναγνώριση του Ουίλλιαμς σαν θεατρικού συγγραφέα έγινε το 1940 με το έργο «Η Μάχη των Αγγέλων».

Χρονολογικός πίνακας Τέννεσυ Ουίλλιαμς :

1935 Γράφει το έργο «Κάιρο-Σαγκάη- Βομβάη»
1937 Γράφει και παρουσιάζει το έργο «Ο Φυγάς», το οποίο επεξεργάζεται αργότερα και του δίνει τον τίτλο «Ορφέας στον Άδη».
1939 Τα μονόπρακτα «Μπλουζ» μαζί με τα έργα «Κεριά στον ήλιο», «Εαρινή Καταιγίδα», «Φυγάς» και «Δεν είναι για τα αηδόνια» του δίνουν το βραβείο των 100 δολαρίων από το Γκρούπ Θήατερ.
1940 Με την «Μάχη των Αγγέλων» την ίδια χρονιά κερδίζει την υποτροφία Ροκφέλλερ ύψους 1000 δολλαρίων. 1943 υπογράφει συμβόλαιο με την κινηματογραφική εταιρεία «Metro Goldwin Mayer». Απορρίπτονται όλα τα σενάρια που ετοιμάζει μαζί και ο «Γυάλινος Κόσμος».
1944 Κερδίζει το βραβείο της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων ύψους 1000 δολαρίων. Κάνει πρεμιέρα του «Γυάλινου Κόσμου» στο Σικάγο.
1945 «Ο Γυάλινος Κόσμος» στο θέατρο Πλευχάουζ της Νέας Υόρκης παίρνει το βραβείο των κριτικών της Νέας Υόρκης και καθιερώνει τον Ουίλλιαμς σαν ένα από τους κορυφαίους δραματουργούς του Αμερικάνικου Θεάτρου. Την ίδια χρονιά ανεβαίνει και το «Τα σκαλοπάτια για την οροφή» στο Πλευχάουζ της Πασαντίνα και το «Πρώτο χάδι» στην Νέα Υόρκη.
1946 «27 βαγόνια γεμάτα βαμβάκι και άλλα έργα».
1947 «Λεωφορείο ο Πόθος». Κερδίζει το βραβείο των κριτικών της Νέας Υόρκης καθώς και το βραβείο Πούλιτζερ (1951).
1948 «Καλοκαίρι και Καταχνιά». Πρωτοπαίχτηκε στο θέατρο Μαργκώ Τζόουνς στο Ντάλλας του Τέξας, κι αργότερα το παρουσιάζει στο θέατρο Μιούζικ Μπόξ στην Νέα Υόρκη.
1950 «Η Ρωμαϊκή άνοιξη της Κας Στόουν.
1951 «Τριαντάφυλλο στο στήθος» πρωτοπαίχτηκε στη Νέα Υόρκη.
1953 «Καμίνο Ρεάλ» (Βασιλικός δρόμος), πρωτοπαρουσιάστηκε στο Εθνικό θέατρο της Νέας Υόρκης. 1955 «Η Λυσσασμένη γάτα» παίρνει το βραβείο των κριτικών της Νέας Υόρκης και το βραβείο Πούλιτζερ.
1957 «Ορφέας στον Άδη».
1958 «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι».
1959 «Γλυκό πουλί της νιότης», ανέβηκε στην Νέα Υόρκη.
1960 «Περίοδος προσαρμογής», στο θέατρο Έλεν Χέηζ στην Νέα Υόρκη. 1961 «Η νύχτα της Ιγκουάνα», στο θέατρο Ρόγιαλ στη Νέα Υόρκη.
1963 «Το τρένο με το γάλα δεν σταματά πια εδώ», στη Νέα Υόρκη.
1966 «Τραγική Αρλεκινάδα», στη Νέα Υόρκη. «Εκκεντρικότητες ενός αηδονιού», από το Θήατερ Κλαμπ της Ουάσσιγκτον.
1967 «Οι επτά κατήφοροι της Μυρτιάς», παρουσιάστηκε με τον τίτλο «Βασίλειο πάνω στη γη «, στη Νέα Υόρκη.
1969 «Στο μπαρ ενός ξενοδοχείου του Τόκυο». Ανέβηκε στο θέατρο Ήστ Σάϊντ της Νέας Υόρκης. Την ίδια χρονιά παίρνει το βραβείο του Εθνικού ιδρύματος Τεχνών και Γραμμάτων και της Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων.
1972 «Μικρές έξυπνες προειδοποιήσεις» ανεβαίνει στο Οφ-Μπρόντγουαιη, Νέα Υόρκη.
1973 «Κραυγή», Οφ-Μπρόντγουαιη, Νέα Υόρκη.
1975 «Το σινιάλο της μπαταρίας του κόκκινου διαβόλου», παρουσιάζεται στο θέατρο Σούμπερτ της Βοστόνης.
1977 «Βιε Καρρέ», Νέα Υόρκη.
1978 Πρόεδρος της επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών.
1983 Πεθαίνει στις 24 Φεβρουαρίου στη Νέα Υόρκη πνιγμένος από το καπάκι ενός μπουκαλιού από χάπια, το οποίο του κόλλησε στο λαιμό.

 

ΤΕΝΝΕΣΥ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ

4 Μονόπρακτα
Τα μονόπρακτα και τα πρόσωπα με την σειρά που εμφανίζονται στην σκηνή

«ΛΑΙΔΗ ΦΘΕΙΡΟΖΟΛ»
Κα Χάρντγουικ Μουρ…………….Ειρήνη Βουιδασκάκη
Κα Γουάιρ…………………….Μαρία Δημητροπούλου
Ο Συγγραφέας………………….Μανώλης Πετρουλής

«ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ»
Άνδρας……………………….Βαγγέλης Μαρκοζάνης
Γυναίκα………………………Ειρήνη Βουιδασκάκη

«Η ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ»
Γκλόρια………………………Στέλλα Βλάχου
Μητέρα……………………….Ελένη Πετροπούλου
Τσάρλυ……………………….Βαγγέλης Μαρκοζάνης

«ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΜΙΑΣ ΜΑΝΤΟΝΑΣ»
Μις Κόλλινς…………………..Στέλλα Βλάχου
Ο Θυρωρός…………………….Μανώλης Πετρουλής
Το παιδί……………………..Βαγγέλης Μαρκοζάνης
Κος Αμπραμς…………………..Ανδρέας Ελπιδοφόρου
Η Γιατρός…………………….Ελένη Πετροπούλου
Η Νοσοκόμα……………………Μαρία Δημητροπούλου
Σκηνοθεσία-Σκηνογραφία…………Διομήδης Φωτιάδης
Κοστούμια…………………….Ε.Βουιδασκάκη – Ε.Πετροποόλου
Επιλογή Μουσικής………………Σ.Βλάχου-Β.Μαρκοζάνης
Επιμέλεια Μουσικής…………….Ν.Κοτρέτσος
Επιμέλεια Εξώφυλλου / Αφίσας……Σοφία-Λήδα Ζουμπούλη
Φροντιστήριο………………….Δημητροπούλου-Πετρουλής
Φωτισμός……………………..Χαμσαλάρης-Σκλαβούνος

Λίγα λόγια:

Στα μονόπρακτα του Τέννεσυ Ουίλλιαμς που παρουσιάζουμε σήμερα, οι ήρωες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Το αδιέξοδο και την ναυαγισμένη ύπαρξή τους. Τίποτα δεν θα μπορέσει να τους σώσει, είναι η στιγμή μηδέν, η στιγμή τέλος. Αδιέξοδο λοιπόν, καμιά ελπίδα, καμιά παρηγοριά, κανένα παράπονο σχεδόν. Η ναυαγισμένη ύπαρξη αυτών των ανθρώπων είναι ό,τι μονάχα τους απόμεινε. Βάρος για τους άλλους, βάρος για εκείνους τους ίδιους. Κάποτε το βλέπουν, το ξέρουν. Μετράνε την απόσταση, τις συνέπειες. Το κέρδος. Δεν κάνουν κανένα βήμα, ούτε εμπρός ούτε πίσω. Απλά μένουν εκεί. Στη στιγμή που το χάος τους αποκαλύπτεται σαν το πρόσωπο ενός φίλου, σαν κάτι αγαπημένο. Είναι το τέλος μιας σήψης που προχώρησε μέχρι το κόκαλο, που κατέστρεψε τα πάντα, που εξαφάνισε, πρώτα τα όνειρα και όλες εκείνες τις πολυτέλειες που κρατάνε στην ζωή έναν άνθρωπο. Κατέστρεψε την ύπαρξη που κρατούσε μια θέση στον ήλιο. Αυτή την θέση που του ανήκε από την στιγμή που γεννήθηκε «Ανθρωπος». Τι σημασία έχει και αν είναι δύο αυτοί που χάνονται; (Μίλα μου σαν την Βροχή). Τι σημασία έχει αν είναι μόνη αυτή η τρελή γυναίκα που θα γίνει ένας αριθμός σε ένα κρατικό άσυλο; (Το πορτραίτο μιας Μαντόνας). Σημασία έχει ότι όλα αυτά τα πρόσωπα είναι μοναχικά, καταδικασμένα, έκθετα στον κίνδυνο του «Χάους», που είναι μια λύση γι αυτά, μια λύτρωση. Το φυσικό τους τέλος, ο τελικός τους «προορισμός». Ξεκίνησαν μόνο και μόνο για να διανύσουν μία απόσταση. Η απόσταση αυτή είχε το όνομα «Μοναξιά». Στο τέλος του δρόμου περιμένει η καταστροφή, η λύση, η εξαφάνιση τους. Δεν έχασαν τίποτα γιατί δεν είχαν τίποτα. Αυτή είναι η μοίρα τους.

Ξεκινάμε από μια σκοτεινή άβυσσο και καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το φωτεινό διάστημα μεταξύ αυτών το λέμε «ΖΩΗ» – ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Μέσα στο φωτεινό διάστημα αυτό, μια μικρή ομάδα ανθρώπων συναντήθηκαν προσπαθώντας να κάνουν το διάστημά τους λίγο πιο φωτεινό. Πως; Με έναν πολύπλοκα απλό τρόπο……………. Ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, τολμώντας να ξεπεράσουν τους φόβους, έχοντας κοντά τους ανθρώπους που τους νοιάζονται και τους καθοδηγούν. Στην πορεία της ανακάλυψης του εαυτού μας, έχουμε «παρεΐτσα» εσάς. Μια μεγάλη διαδρομή που θέλουμε να διανύσουμε μέσα στην μικρή ζωή. Δεν προφταίνουμε, αλλά να σας εκμυστηρευτούμε κάτι; Δεν βιαζόμαστε.. Γευόμαστε, δοκιμάζουμε την στιγμή και γεμίζουμε την ψυχή μας με εμπειρίες, αισθήματα, αγωνίες και χαρές άλλων ανθρώπων που για μία μόνο στιγμούλα δανειζόμαστε την «μάσκα» τους. Μια ομάδα ανθρώπων που με τον χρόνο έγιναν μια παρέα που την χαρακτηρίζει ο σεβασμός, το γέλιο, η καλή διάθεση να γνωρίσει ο ένας τον άλλον. Αυτή η παρέα συναντιέται,πιάνεται χέρι-χέρι και έρχεται αντιμέτωπη με αυτούς που εναντιώνονται στις δυνατότητες της ανθρώπινης ψυχής. Όπλο τους η δουλειά και το χαμόγελο και σύμμαχοι τους……. εσείς!!!!

Θεατρική Ομάδα Interaction

Related posts