Tο Παιχνίδι Της Μοναξιάς

WILLIAM GIBSON

Συγγραφέας

Ο William Gibson γεννήθηκε το 1914, και έζησε τον περισσότερο χρόνο της παιδικής του ηλικίας στο Bronx, σε μια περιοχή της Νέας Υόρκης. Η συγγραφική του εργασία άρχισε στην νεανική του ηλικία και η πρώτη του απόπειρα στο γράψιμο ήταν να γράψει ένα μυθιστόρημα για ένα θείο του που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Παρ’ όλο που η απόπειρα του αυτή έμεινε ατελείωτη, εν τούτοις το ενδιαφέρον του στη συγγραφική εργασία έμεινε αμείωτο. Ο νεαρός Gibson δεν διέπρεψε καθόλου στο σχολείο, είχε ελάχιστο ενδιαφέρον στα μαθηματικά, στις επιστήμες, στην ιστορία κ.τ.λ., και το μόνο του ενδιαφέρον συγκεντρωνόταν στα φιλολογικά μαθήματα. Όμως παρ’ όλα αυτά προσπαθούσε να συμβαδίζει με τους συμμαθητές του σε μια απαιτητική σχολή Ανώτερης Εκπαίδευσης. Ο Gibson γνώρισε την πρώτη του επιτυχία με το γράψιμο του από μια συγγραφική του εργασία που δημοσιεύτηκε σε μια Σχολική εφημερίδα, ύστερα από διαγωνισμό. Κατά την διάρκεια της φοίτησης του στη Σχολή μέσης εκπαίδευσης κέρδισε διάφορα βραβεία συγγραφικής εργασίας, και όλοι οι συμμαθητές του τον θεώρησαν σαν τον μελλοντικό συγγραφέα του Hollywood. Ένα άλλο ενδιαφέρον του Gibson ήταν η μουσική. Ήταν ένας ταλαντούχος πιανίστας από παιδικής ηλικίας και συνήθιζε να παίζει πιάνο μαζί με τον πατέρα του σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Ο William Gibson, παρακολούθησε το City College της Νέας Υόρκης. Εδώ το μοναδικό του ενδιαφέρον ήταν τα μαθήματα φιλολογίας και αυτό τον έκανε να αφοσιωθεί εξ’ ολοκλήρου στο γράψιμο. Χρειάστηκαν 20 χρόνια σκληρής δουλειάς για να φτάσει στο σημείο να συντηρείται απόλυτα από τα έσοδα της συγγραφικής του εργασίας. Τα θεατρικά έργα του Gibson «To παιχνίδι της μοναξιάς» (Two for the seesaw) και το «Miracle Worker», παρουσιάστηκαν στο Broadway με μεγάλη επιτυχία, και αργότερα και τα δυο γυρίστηκαν σε φίλμ. Εκτός των θεατρικών έργων ο Gibson έγραψε ποιήματα, μυθιστορήματα, και ένα αυτογραφικό οικογενειακό χρονικό με τίτλο «A mass for the Dead».

ΦΩΤΙΑΔΗΣ ΔΙΟΜΗΔΗΣ

Σκηνοθέτης

Ο Διομήδης Φωτιάδης γεννήθηκε στην Κερύνεια της Κύπρου. Εγκατέλειψε το διδασκαλικό επάγγελμα για να ασχοληθεί με το θέατρο. Σπούδασε Δραματική Τέχνη και Σκηνοθεσία Θεάτρου στο Λονδίνο και κατέχει τον διακριτικό τίτλο του A.D.B (Association of Drama Board in Drama and Theatre Arts). Κατά την εικοσιπεντάχρονη παραμονή του στο Λονδίνο σκηνοθέτησε με το British Drama League τα έργα : Άνδορ του Μαξ Φρις, Έμπορος της Βενετίας του Σαίξπηρ, Έντα Γκάμπλερ του Ίψεν, Σοκολατένιοι στρατιώτες του Μπέρναρντ Σω. Με το «FRINGE THEATRE» (περιφερειακά Θέατρα του Λονδίνου) σκηνοθέτησε τα έργα: Amber for Ann του Arthur Watkin, The Collector του David Parker, Ο κύκλος του Σώμερσετ Μωμ, Επικίνδυνη στροφή του Πρίσλευ, Ένας κρίνος στην μικρή Ινδία του Χάουαρντ. Σκηνοθέτησε επίσης με διάφορες θεατρικές ομάδες του Λονδίνου τα έργα: Χειμωνιάτικο Παραμύθι του Σαίξπηρ, Ο γυρισμός του Πίντερ, Μαύρη κωμωδία του Πήτερ Σάφφερ, Ξενοδοχείο Αμστερντα, του Όσμπορν, Αντιγόνη του Ανουίγ και άλλα. Στην Κύπρο σκηνοθέτησε κατά καιρούς τα έργα: Ιδιωτικές Ζωές του Νόελ Κάουορντ, Ένας ιππότης για την Βασούλα του Πρετεντέρη, Ενας υπερφυσικός μπεμπές του Όττο Σβαρτς, Αγάπη μου Ουάουα του Φρανσουά Καμπώ, Το ψυχοσάββατο του Ξενόπουλου, No room for love του Μάρριοτ, Ξύπνα Βασίλη, του Ψαθά. Στην Αθήνα σκηνοθέτησε τα έργα: Το νησί της Αφροδίτης του Αλέξη Πάρνη, Με συγχωρείς πρωθυπουργέ, του Taylor, Βαθιά γαλάζια θάλασσα τον Rattigan και τα Αρραβωνιάσματα του Δημήτρη Μπόγρη. Ο Διομήδης Φωτιάδης κατοικεί στην Αθήνα εδώ και δώδεκα χρόνια, όπου ίδρυσε και διευθύνει την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Διομήδη Φωτιάδη , αναγνωρισμένη από το υπουργείο πολιτισμού και έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση της θεατρικής ομάδας INTERACTION. Εκτός από την σκηνοθεσία και διδασκαλία Υποκριτικής στην Σχολή ασχολείται με την μετάφραση αγγλικών έργων στην ελληνική και έχει εκδώσει το βιβλίο «Η εξάσκηση του ηθοποιού» που αφορά την υποκριτική. Στην θεατρική ομάδα INTERACTION σκηνοθέτησε τα έργα «ο σοβαρός κύριος Ερνέστος» του Όκαρ Ουάϊλντ, το «ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τέννεσσυ Ουίλλιαμς, και το «Παιχνίδι της μοναξιάς» του Ουίλλιαμ Γκίμπσον.

Λίγα λόγια του σκηνοθέτη Διομήδη Φωτιάδη για το έργο:

Το έργο αυτό του William Gibson είναι μια ερωτική ιστορία με πρωταγωνιστές την Γκίτλ Μόσκα και τον Τζέρρυ Ράϊαν. Η αξία του θεατρικού αυτού έργου βρίσκεται στην προσπάθεια του συγγραφέα, να παρουσιάσει το φαινόμενο της ανθρώπινης αστάθειας δηλαδή στην αντιφατική συμπεριφορά που ο καθένας είναι ικανός να επιδείξει. Ο Τζέρρυ και η Γκίτλ, οι δύο αυτοί χαρακτήρες του έργου, είναι δύο υπάρξεις που αναζητούν το πραγματικό τους «σεξ», με τον όρο «σεξ» δεν εννοούμε την σεξουαλική την σεξουαλική ενέργεια, το σεξουαλικό ένστικτο, αλλά την ουσιαστική του έννοια, δηλαδή την «ανδρικότητα» και την θηλυκότητα. Ο Τζέρρυ θέλει να γίνει πραγματικός άντρας και η Γκίτλ πραγματική γυναίκα. Αυτός είναι ο τελικός σκοπός για τον οποίο αγωνίζονται οι δύο αυτοί χαρακτήρες. Ο Τζέρρυ είναι ένας άντρας που αισθάνεται πολύ ταπεινωμένος. Έζησε τη μισή ζωή του χωρίς να πραγματοποιήσει τον ανδρισμό του με έναν τρόπο που να τον ικανοποιεί. Η αντίληψη που έχει για τον ανδρισμό του είναι πολύ προσωπική, τόσο δική του, ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτήν. Η αποτυχία του να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις που γεννήθηκαν μέσα του από ένα αίσθημα ενοχής και ανεπάρκειας, οδήγησε στην κατάρρευση του γάμου του. Η Γκίτλ εγκαταλείφθηκε από τον άντρα της. Τίποτα το περίπλοκο υπήρχε, ούτε οικονομικά προβλήματα, ούτε άλυτες εσωτερικές αντιθέσεις, γύρω από την προσωπικότητά της. Εγκαταλείφθηκε για χάρη μιας άλλης γυναίκας. Αυτή η προτίμηση στην άλλη, υπονόμευσε την βασική εμπιστοσύνη στο «φύλο» της – «σεξ». Αυτό σαν να έγινε μια κατ’ ευθείαν επίθεση στη «θηλυκότητα» της. Ο «αντρισμός» και η «θηλυκότητα» είναι αντιλήψεις που διαμορφώνονται από τις κοινωνικές συνθήκες ζωής. Έτσι για τον Τζέρρυ, «άντρας» σημαίνει να δίνεις, να συντηρείς. Για την Γκίτλ η έννοια της της γυναίκας βρίσκεται στο να μπορεί μια γυναίκα να ελκύσει έναν άντρα, και να αγαπηθεί σαν γυναίκα που ποθεί να αγαπηθεί. Μια γυναίκα μπορεί να δώσει στον άντρα τον ανδρισμό του, και ο άντρας στην γυναίκα την θηλυκότητα της. Ο Τζέρρυ και η Γκίντλ σμίγουν ο ένας με τον άλλο, κάτω από μια επιτακτική ανάγκη. Ο ένας είναι απαραίτητος στον άλλο. Ο Τζέρρυ προσπαθεί να καθιερώσει τον ανδρισμό του δια της Γκίτλ, και όχι για χάρη της Γκίτλ. Χωρίς να το καταλαβαίνει το κάνει για χάρη της Τέσσας, της γυναίκας που τον χώρισε. Και η Γκίτλ για να τον κρατήσει από την έλξη της Τέσσας εκμεταλλεύται την επιθυμία να είναι αυτός ο αποκλειστικός «προσφέρων». Η Γκίτλ είναι ένα μέσο επικράτησης για τον Τζέρρυ, ένα πρόχειρο μέσο για να τον ανακουφίσει από την πίεση του ανικανοποίητου άντρα. Στην ουσία ποτέ του δεν εξέτασε αν την αγαπά. Η ανοχή της Γκίτλ στην παιδιάστικη απαίτησή του να είναι απαραίτητος, είναι επίσης ένα μέσο επικρατήσεως. Η Γκίτλ διαπιστώνει ότι τον αγαπά και αντίθετα από εκείνον, ενεργεί με πλήρη επίγνωση των ενδεχόμενων κινδύνων. Ακολουθεί αυτόν τον δρόμο επικράτησης και χάνει. Δεν υπάρχει «κακός» μέσα στο έργο, εκτός από την «τάση επιβολής, και αν το έργο έχει έναν ήρωα, αυτός είναι ο Έρωτας.

ΑΡΓΥΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΒΙΚΗ

Στο έργο υποδύεται την Γκίτλ. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981 και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι τελειόφοιτη της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Διομήδη Φωτιάδη. Έχει παρακολουθήσει 10 χρόνια κλασσικό μπαλέτο. «Η αλήθεια του ηθοποιού πάνω στην σκηνή μαγνητίζει και καθηλώνει τους θεατές. Η αλήθεια αυτή είναι το θέατρο.»

ΓΑΛΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Στο έγο υποδύεται τον Τζέρρυ. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Βρίσκεται στο 5ο έτος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι τελειόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Διομήδη Φωτιάδη. Έχει συμμετάσχει στο έργο Αντιγόνη του Ανούιγ με την θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου καθώς και στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τένεσι Ουίλλιαμς με την σχολή Φωτιάδη. «Το θέατρο είναι ένα πεδίο εξέλιξης για έναν άνθρωπο αποφασισμένο να διορθώσει κάποια χαρακτηριστικά του και να προσεγγίσει το πρότυπο του. Απαραίτητα στοιχεία αυτής της πορείας είναι η επαγρύπνηση, η συνεχής επιμόρφωση, η συλλογή εμπειριών και το ήθος. Έχοντας καταφέρει να ξεπεράσεις ουσιώδη προβλήματα όπως ο φόβος, η έλλειψη αυτοπεποίθησης και τυχόν σωματικά ελαττώματα καταφέρνεις να εκτεθείς επί σκηνής και να προσφέρεις προβληματισμό χρησιμοποιώντας τον εαυτό σου για να προβάλλεις τις αδυναμίες, αλλά και τα γνωρίσματα που διαφοροποιούν τον καθένα από εμάς, ζητώντας στο τέλος από το κοινό να συνεκτιμήσει προσπάθεια και διάθεση προσφοράς».

ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΜΕΛΙΑ

Στο έργο υποδύεται την Γκίτλ. Γεννήθηκε το 1982 και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη μέχρι τα 20 της χρόνια. Τα τελευταία 3 χρόνια ζει στην Αθήνα. Είναι τελειόφοιτη της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Διομήδη Φωτιάδη. Συμμετείχε 9 χρόνια στην χορωδία του Δήμου Μενεμένης Θεσ/νίκης με εμφανίσεις και στο εξωτερικό. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής για 2 χρόνια. » Το θέατρο είναι μια συλλογική εργασία. Μαθαίνεις να συνεργάζεσαι. Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, άνθρωπο με ήθος και αξίες.»

ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Στο έργο υποδύεται τον Τζέρρυ. Γεννήθηκε το 1974 στη Λάρισα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Φοίτησε στο Εργαστήρι Δραματικής Τέχνης του θεάτρου « ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ» από το 1996 ως το 2000 και συμμετείχε στην παράσταση του έργου «Η Αυλή των θαυμάτων» του Ι. Καμπανέλλη με τον θίασο » Εξ’ αμάξης» σε σκηνοθεσία Μόνας Κιτσοπούλου. Φοίτησε για ένα χρόνο στο τμήμα σκηνοθεσίας στη σχολή κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου και τώρα είναι τελειόφοιτος στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Διομήδη Φωτιάδη. «Το θέατρο είναι έρωτας, μαγεία, όνειρο και φαντασία. Προϋποθέτει την ομαδική εργασία και την επικοινωνία και σε βοηθά να ανακαλύψεις τον εαυτό σου και να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.»

Λίγα λόγια από τους ηθοποιούς για το έργο

Το «Παιχνίδι της μοναξιάς» είναι μια ιστορία δύο ανθρώπων που ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους μέσα από την ερωτική τους σχέση. Στις μέρες μας το ζήτημα της μοναξιάς είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. «Η μοντέρνα επικοινωνία που στοιχειώνεται από την τεχνολογία απλώς υπογραμμίζει τη μοναξιά σου : Σε κάνει να γνωρίζεις ότι ενώ έχεις τηλέφωνο, αυτό δε χτυπάει».

WILLIAM GIBSON
TO ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
ΔΡΑΜΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

ΔΙΑΝΟΜΗ

ΤΖΕΡΡΥ ΡΑΪΑΝ…………………………….ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΓΚΙΤΛΜΟΣΚΑ………………………………ΚΑΜΕΛΙΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΒΙΚΗ ΑΡΓΥΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η δράση διαδραματίζεται στα δύο ξεχωριστά διαμερίσματα της Γκιτλ και του Τζέρρυ στη Νέα Υόρκη. Εποχή σύγχρονη.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
ΣΚΗΝΗ 1 : Σεπτέμβριος, αργά απόγευμα : Δράση και στα δύο δωμάτια
ΣΚΗΝΗ 2 : Στο διαμέρισμα της Γκιτλ : Μεσάνυχτα την ίδια μέρα
ΣΚΗΝΗ 3 : Δράση και στα δύο διαμερίσματα. Το πρωί της ίδιας μέρας.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΣΚΗΝΗ 1 : Στο διαμέρισμα του Τζέρρυ : Οκτώβριος βράδυ
ΣΚΗΝΗ 2 : Δράση στα δύο διαμερίσματα : Δεκέμβριος μεσημέρι.
ΣΚΗΝΗ 3 : Στο διαμέρισμα της Γκιτλ : Φεβρουάριος Σαββατόβραδο

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
ΣΚΗΝΗ 1 : Στο διαμέρισμα της Γκιτλ : Μάρτιος μεσημέρι
ΣΚΗΝΗ 2 : Στο διαμέρισμα του Τζέρρυ : Μάϊος σούρουπο.
ΣΚΗΝΗ 3 : Στα δύο διαμερίσματα: απόγευμα λίγες μέρες αργότερα.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ…………………ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΩΝ……………………..ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΜΣΑΛΑΡΗΣ
ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΚΗΝΙΚΩΝ……………………..ΣΑΒΕΡΙΟ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑΣ
ΦΩΤΙΣΜΟΣ………….ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΑΚΟΣ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΑΡΙΤΑΤΟΣ
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ……………………………Η ΟΜΑΔΑ ΤΕΛΕΙΟΦΟΙΤΩΝ
ΗΧΗΤΙΚΑ ΕΦΦΕ – ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ………ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΕΚΡΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ…………………………..ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΥΛΑΜΠΙΔΗΣ

Related posts